Oleśnica

Budując w drugiej połowie XIX wieku nową siedzibę, von Kónigsmarkowie wybrali miejsce w starym parku, w sąsiedztwie starej rezydencji, pozostawiając stary dwór jako oficynę. Podobnie postąpiono w Wąsowie, Szelejewie, Gorzyczkach czy w Granowie, w przeciwieństwie do bardzo wielu innych wypadków, gdzie nową siedzibę stawiano na miejscu poprzedniej, jak w Winnej Górze. Tak więc w Oleśnicy nowy eklektyczny niemiecki dwór bez wdzięku i charakteru stoi w sąsiedztwie starego polskiego XVI II-wiecznego dworu o cechach jeszcze późnobarokowych - niskim parterze, bardzo wysokim dachu polskim łamanym, facjatkach w fasadzie i elewacjach bocznych, z sienią i salonem na osi. Oleśnica wzmiankowana w 1383 roku jako własność Grzymalitów Oleskich, od około 1677 do 1737 należała do Brezów. Potem od 1746 do Grudzińskich, od 1830 von Zachów, od 1848 von Kónigsmarków, a następnie baronów von Luttwitz, w tym, w roku 1926, barona Rochusa von Luttwitz. W 1939 roku Oleśnica była własnością Niemca barona von Luttwitz. Majątek w 1926 roku liczył 3022 hektary i miał gorzelnię.

nocleg tani nocleg poznań Poznań