Rozbudowa dworu

Czapski nie sprawował wysokich urzędów, stał się jednak szarą eminencją dworu berlińskiego. Pełnił wiele poufnych misji politycznych w wielu państwach europejskich. W 1895 roku został dziedzicznym członkiem Izby Panów. W tych czasach sprawami polskimi na bieżąco się nie zajmował, ale zajął bardzo aktywne stanowisko, zwalczając pruską ustawę wywłaszczeniową oraz Hakatę i organizując w tej kwestii niemieckie siły polityczne i opinię publiczną. Po wyparciu Rosjan z Warszawy w 1915 roku zaczął odgrywać istotną rolę przy organizowaniu spraw polskich i odbudowie polskich instytucji. Został wtedy między innymi kuratorem Uniwersytetu i Politechniki Warszawskiej. Jego zaangażowanie w odbudowę państwa polskiego doprowadziło do konfliktu z Niemcami. W 1924 roku założył ze swoich dóbr fundację popierającą naukę polską. W uznaniu swoich zasług otrzymał doktoraty honoris causa Uniwersytetu i Politechniki Warszawskiej oraz został uhonorowany Wielką Wstęgą Orderu Polonia Restituta. W latach 1926-1934 był prezydentem Związku Polskich Kawalerów Maltańskich. Zmartw 1937 roku. Jest autorem znanych pamiętników zatytułowanych: 60 lat życia politycznego i towarzyskiego.